Oudste sexcinema van Amsterdam dreigt te verdwijnen

Sex Cinema Venus' dagen zijn geteld. De jarenzeventigseksbioscoop wijkt voor de opschoning van de Wallen. Fotograaf Jan-Dirk van der Burg maakte een tentoonstelling over dit relikwie uit de tijd dat er nog geacteerd werd in pornofilms.
De voorkant van de seksbioscoop ziet eruit als een soort spookhuis op de kermis, inclusief klapdeurtjes en een kantoortje voor de kaartjes. In een plastic kastje prijken titels als Alice in Wonder en Lüstern, Geil und Nimmersatt.

Binnen, op het scherm, kreunt een Duitse pornoactrice. In de linkerhoek van het bioscoopje, in het aardedonker, puft een Nederlandse man met haar mee, lang niet zo zwoel als de actrice. Even later staat hij buiten. Hij maakt nog even een praatje met eigenaar Ton Groters. ''Ik zie je vrijdag,'' en hij stapt weer op zijn scootmobiel.

De gemeente wil het Oudekerksplein opschonen om hippe ateliers en winkels in de oude hoerenkasten en seksshops te zetten. Ook Venus moet eraan geloven. Groters heeft al een bod voor het pand gehad; zeven ton in plaats van de gevraagde negen. Hij is er niet op ingegaan, maar weet dat sluiting onvermijdelijk is.

Groters' klantenkring bestaat voornamelijk uit oudere mannen, type lange jas en keurig grijs haar. Voor vijf euro mag je de hele dag binnen zijn voor de korte achtmillimeterfilms, iedere week is er een ander programma. De bioscoop doet niet aan 65-pluskorting, maar de kaartjes worden verkocht voor een zacht prijsje. Groten: ''Als ik niet zoveel oud publiek zou hebben, zou ik wel acht of negen euro kunnen vragen, maar ja.''

Of het nou nostalgie is, gewoonte, een vrouw die geen porno in huis duldt of gebrek aan een computer met internet, Groters weet niet wat zijn klanten beweegt te blijven komen. Hij vraagt er ook niet naar. Zelf heeft hij de collectie films overgenomen van zijn schoonvader. ''Voor de handel, ik word er zelf niet meer warm of koud van.''

Ook aan de kassa heeft de tijd stilgestaan, alleen de kleurentelevisie en cd-speler ('voor als een film geen geluid heeft') verraden dat het de eenentwintigste eeuw is. Ieder kwartier wisselt hij de filmrollen en hij plakt gesneuvelde exemplaren weer aan elkaar. 's Avonds na sluitingstijd spuit hij met een brandweerslang en een fles chloor de betonnen vloer schoon. De stoffen stoelen krijgen één keer per week een beurt. Echt een lekker werkje is het niet, maar hij is eraan gewend na dertig jaar.

Expositie van fotograaf Jan-Dirk van der Burg in FOAM

Sex Cinema Venus, 10 november t/m 16 december 2009 in Foam.

Bron: Parool